! ترانه های دلتنگی یک قطره باران

saeidetanha — Fri, 29 Aug 2008 10:29:18 GMT

......3...2...1

داستانها دارم

از دياران كه سفر كردم و رفتم بي تو

از دياران كه گذر كردم ورفتم بي تو

بي تو مي رفتم.....تنهاي تنها

و صبوري مرا

كوه تحسين مي كرد!!!

پ - ن : خيلي وقته دستم كه نه دلم به نوشتن از هيچ چي نمي ره......

خواستم فقط از جشن تولد بگذرم....همین!

واسه ما جشن تولد یه بهونه بود همیشه....

saeidetanha — Sun, 06 Jul 2008 20:38:18 GMT

ستاره ها نورافشاني مي كنند و خبراز صبحي ديگر مي دهند و امروز روز زيبايي است در كنار رنگين كمان مهرباني و در آغوش پر مهر سپيده دم.
امروز عشق همراه خورشيد در آسمان زيبايي ها طلوع كرده و تولد دوباره ات را تبريك

مي گويد...
امروز شمع پرنور وجودت تاريكي ها آب كرده و به روي مرغابي لبخند مي زند و باز هم سمفوني وفا مي نوازد در گوش شمعداني ها.
صداي ساز مي آيد،چقدر زيبا مي نوازد سرود محبت را و چقدر زيبا مي سرايد ترانه ي عشق را....
و اين بار من شمعداني كوچك قلبم را به تو هديه مي كنم و زير لب شادي را براي چشمانت زمزمه مي كنم.
كبوتران با همه ي سادگي خود جشن زيبايي برايت برپا كرده اند و آرزوي سبز هديه اي است كه بهار تقديمت مي كند و تو با سكوت خود از او قدرداني مي كني و امروز همه جا زيباست با حضور سبز تو....
اين بار قناري هاي كوچك با من هم صدا شده اند و به تو سلام مي دهند و گردنبند طلايي خورشيد را به تو تقديم مي كنند و من طلوع دوباره ات را در زير باران و در كنار گلهاي سرخ جشن مي گيرم.....

تولدت مبارک

پ.ن1:بعد از مدتها نوشتم....فقط به خاطر تولد يك فرشته!

پ.ن2:بازم شروع مي كنم.....از سر خط.

پ.ن۳:امروز ستاره ها ميدرخشند...بلبل ها ترانه شادي سر داده اند...همه در شگفتند...وهمه بودن تو را به یکدیگر تبریک می گویند..!

.....برای آخرین بار !

saeidetanha — Fri, 09 May 2008 10:17:18 GMT

آخرین عکس را هم بگیر، تا یادگاری بماند

می خواهم بروم از اینجا

مگرآمده بودم که بمانم؟

نه ، آمده بودم که بروم

خسته ام رفیق

دل تنگم

بی تابم....

قرار از دلم ربوده....

می دانی..خوابش را دیدم باز

گفته بودم که دلم می خواهد بروم...

آنجا که دلها یک جوری می شوند

خواب دیدم دارم می روم آنجا

او هم بود

آمده بود بدرقه ام

عجب خوابی دیدم من....!

آخرین عکس را هم بگیر رفیق

شاید روزی به سراغت آمد

اگر دلش برایم تنگ شد

آخرین عکسم را نشانش بده

بگو به چشمهایم نگاه کند...

که چقدر حرف نگفته داشته...

بگو موقع رفتن قسم کودکیهایش را خورده است...

به او بگو ، گفته ام : به جون خدا دوستت دارم!

ای رفیق ! خداحافظی چقدر سخت است

حتی در داستا نها و قصه ها

در یکی بودنها و یکی نبودن ها

چه برسید به قصه دلدادگی و دیوانگی..!

باید بروم رفیق

چمدانم را بسته ام

زیاد سنگین نیست..می توانم تنهایی بلندش کنم

نگرانم نباش

سردم هم نمی شود

چون سالهاست دارم با سرما می جنگم

چند تا شمع برداشته ام ...شاید در تاریکی گیر افتادم

تسبیح کربلای مادر هم هست!

راستی رفیق در آسمان آنچه زیاد است ؛ ستاره است

ستاره ها تنها نیستند

اما ، ماه یکی ست...

رفیق مواظبش باش...مبادا برایم گریه کند...

گول شادبودن وخندیدنش را نخور

در خلوتش دلتنگ است...

آخرین عکس را بگیر رفیق

دوست دارم لب دریا ...زیر باران بگیری

چون به امواج دریا و به قطرات باران اسمش را گفته ام

گفته ام : اگر او را دیدند ، بگویند ..

...که چقدر دوستش داشتم

زیاد حرف زدم رفیق..

اینجور نگاهم نکن....بگذار با خیال راحت بروم

بگذار....!

پ – ن :

همیشه قصه خداحافظی سخت بوده و هست و خواهد بود!

منم از قاعده دلتنگی مستثنا نیستم....ولی چه کنم که دیگه نمی تونم!

وبلاگم رو نمی بندم ... به همه کسایی که آپ کنن،سر می زنم!

ولی فعلا خودم دیگه نمی نویسم.....یعنی نمی تونم بنویسم!....ولی فکر کنم موقت باشه!

شاید هم بعدا دفترمو عوض کنم و یه جای دیگه بنویسم!

از همه کسایی که تواین مدت با من بودند ..متشکرم......!

از همه کسایی هم که تو همین دنیای مجازی دلمو شکستن؛خداحافظی می کنم....عیب نداره!

مواظب خودتون باشین......

...راستی کامنتهای وبلاگ رو تاییدی گذاشتم...تا بیشتر برام بنویسین!...ممنون

خداحافظ همین حالا.!

چند خطی.....

saeidetanha — Sat, 26 Apr 2008 09:13:18 GMT

سرزنشم مکن.....

من همه این ها را در چند تکه کاغذ برایت نوشته بودم.....من همه را گفته بودم!

همان اول!

گفته بودم اگر نباشی به روی هیچ ستاره ای نخواهم خندید.....

از هیچ کوچه ای گذر نخواهم کرد.....

دیگر هیچ گلی را نخواهم چید.....

دیگر به هیچ یک از روزهای هفته نیم نگاهی هم نخواهم کرد.. .....

هیچ شمعی را برای هیچ نذری روشن نخواهم کرد.....

تک رنگ سیاه خواهم شد و بوم زندگی را به این سیاهی رنگ آمیزی خواهم کرد.....

سر سفره هفت سین دیگر آرزویی نخواهم داشت.....

با هیچ سبزه ای سیزده را به در نخواهم کرد.....

گفته بودم که دروازه های گوشم را بر هر آهنگی خواهم بست.....جز نوای حزین کلاغها در

بعدازظهرهای دلگیر جمعه!

نگفته بودم.....؟؟؟؟ .....گفتم که همه اش هم امتحانش مجانی ست!!!!!

همه دیوارهای این شهر شاهد بودند که من همه اینها را گفته بودم!

به روح پاک باران قسم.....

نه اصلا به روح زلال خودت قسم.....

وقتی بی تابی قلبم در کوچه پس کوچه های این شهر رسوا شد..... .. .....

من همه اینها را گفته بودم!

صفر یا بیست!

saeidetanha — Tue, 15 Apr 2008 07:54:18 GMT

"شب همچون لکه ی سیاه بزرگی به پوست آسمان چسبیده است!"

این جمله یاد خاطرات سالهای دور را برایم زنده می کند،یک روز که معلم ادبیات برایمان گفته بود که جمله ای در وصف شب بنویسید و من این جمله را نوشته و یک نمره ی بیست از آن معلم گرفته بودم،راستی اینهمه که از تو می نویسم تو چه نمره ای در دفترچه عواطفت برایم رد می کنی؟؟

بیهوده است اگر حتی خیال کنم که تو برایم نمره تک رقمی را در نظر می گیری.!من می دانم ....

می دانم که این رویا از ابتدا تا انتهایش سیاهی و تباهی هست ، فقط یک چیز را از من دریغ مدار،بگذار،.....بگذار که همیشه از تو بگویم،من اگر از تو می گویم؛نه اینکه بهانه ای برای شاعر شدن پیدا کرده باشم...نه!

که این احساسی که در دل دارم .... اکنون قلبم را شکافته و سرریز شده است....

بگذار این سکوت سربی سرد را بشکنم و با کلماتی که از آتشفشان قلبم سرریز شده اند گرمابخش وجومان باشم....!

بگذار برای خوشبختی روح عاشقم مثل نقل و نبات بر کوچه های این شهر بپاشم،بگذار یکبار تو را به کلبه ای که از جنس احساس و شعر برایت ساخته ام؛دعوت کنم....

به خدا بهار هم کنار تو زیباست و بهار عشق زیباتر از آن ....

بگذار خورشید در دستهایمان لانه کند و مشت مشت آفتاب بر سر کودکان دور ازخانه بپاشیم.

تو را به روح عشق قسم.... بگذار باران مهربانیت بیش از این بر من ببارد،بگذار جرعه جرعه شهد شیرین با تو بودن را در کامم احساس کنم....

نگذار گل عشقم یخ بزند....

نامه یا شاید....!

saeidetanha — Thu, 10 Apr 2008 08:03:18 GMT

اینبار نوشته ی من یه کمی فرق داره وعامل اصلیش هم این جمله س؛

استاد شاملو که در مورد سهراب گفته بود....

درست است امروز که در کوچه و خیابان ناخنهای مردم را می کشند و من در خانه بنشینم وبگویم :

آب را گل نکنیم!

می خوام روشنی عقده مو خاموش کنم

ولی نمی تونم حرفاتو فراموش کنم

وقتی قلم و کاغذ توی دست من بود

پس می نویسم نامه ای به رئیس جمهور

با عرض سلام خدمت رئیس جمهور محترم

واسه گفتن حرف می شمارم فرصت رو مغتنم

تو که گوش می کنی به حرف هر سلیقه ای

می شه وقتتو به من بدی چند دقیقه ای؟!

من نگرانم واسه تاریخ تحریف شده

واسه مغز جوونایی که تحریک شده

درد ما دوا نشد .... دکتر مملکت

که شعاراتون هم بدتر به ما ها حمله کرد

مخم بیداره ...ولی ترجیح میدم باشه تو خواب

تا اینکه سینه ام بشه سنگ قبر آرزوهام

عمر من رفت به درک ...می خونم واسه نسل بعد

مثل اینه فعلا به ما وصل درد

هیچ وقت تصور نمی کردم بشیم اینطوری

که داشته باشیم میلیونها جوون دین گریز

ملت خلاف می کنن تا برن زندان واسه جای خواب

خیلیا وقتی مردن عکسون بدرقه نشد با یه قاب

می دونم حرفای من می خوره تهش به بن بست

ملت می رن مسجد هنوز تا کفش بدزدن

به خدا این همه ادعا نیشخند داره

ایران صادر می کنه دختر هیجده ساله

تو خودت خوب می دونی که چقدر شده درگیری زیاد

به خدا ... قرآن روی طاقچه گردگیری می خواد

تو گفتی دولت من دولته آرامشه

که ذهن مردم واسه حمایتت آماده شه

وسعت فکر منه از خزر تا خلیج فارس

نمی خوام از من بگیرن ...اینجا بشه دریچه باز

برای بد شدن اوضاع و برای جنگ

حرفش برای تو ... عواقبش برای من

هنوز بهت زده ام و نشستم من به حیرت

که چرا جای خون نیکوتینه توی رگ غیرت

که اینم شده زتده بودن!

حرفامو تموم می کنم...می تونی قبولش کنی

یا با گرفتنم ظاهرا تمومش کنی

ولی حتی اگه بگیرم خوی حیوون

قلمم با قدرت می چرخه حتی توی زندون!

پ - ن :نمی دونم تا کی بتونم اینطوری بنویسم ولی خوب خیلی حرف دارم...ولی معلوم نیس آپ بعدیم چه جوری باشه

پ - ن:اگه کسی امکانش هست...نامه رو برسونه

پ - ن:با تشکر از دوست عزیزم....بهرام

1...

saeidetanha — Sat, 05 Apr 2008 13:27:18 GMT

آسمان ابری است ..... ابری و دلتنگ

سبزه ها چشم به آسمان دارند تا بارانی بیاید !

و قناری همسایه می خواند

بدون آن که بداند من گریانم .....و دلم گرفته است ....

از تنهایی !

من هم در قفسم ...

آب و دانه دارم

قفسم رنگی است

اما شوق بهار در جانم نیست !

پاییزی پاییزی ام و گاه زمستانی و سرد!

هیچ نمی دانم قناری چه می خواند

و برای چه می خواند و شاید برای که؟!

اما من می دانم که بی تو شادی در دلم مرده است

هیچ چیز خوش حالم نمی کند جز.... دستانت و نگاهت!

و من دلواپسم .... و این اضطراب و دلواپسی هم عالمی دارد.!

اب و دانه به چه دردم می خورد....

دوستم را می خواهم که.... نیست

گاه با خودم نجوای دوستانه می کنم

و می گویم تنهایی هم بد نیست .... ولی هیچ وقت دروغ گوی خوبی نبودم.

دوستم گل وجودش را پنهان کرده است

و می گوید تا آمدن بهار صبر کن

و افسوس نمی داند که من بی او بهاری ندارم!

پ – ن :

کهنه فروش داد می زد:

اسباب کهنه خریداریم.....

چراغ شکسته می خریم.....

و من بی اختیار داد زدم :....کهنه فروش....قلب شکسته می خری؟

فقط به امید یک اتفاق دلنشین!

saeidetanha — Wed, 19 Mar 2008 19:31:18 GMT

اگر بگویم تو قلب زمینی، بدان اغراق نکرده ام ،تو حقیقتی هستی که نبض درختان به خاطر تو می تپد،

تو نبودی و آخرین بار که در باغچه ی حیاطمان گل سرخی کاشتم، خاک باغچه مرده بود و نفس

نمی کشید ..... کاش تو می فهمیدی که در ازدحام احساسم چه هیاهوی غریبی است ، درست مثل

هیاهوی بازار سبزی و ماهی نزدیک عید!

راستی لحظات تحویل سال یادت هست.....هفت سین و اسکناس های تا نخورده و هزار آرزو!

فکر می کنم عیدهای تو هم کمی شبیه عیدهای من بوده...!

حکایت آن همه جنب وجوش ماهی درون تنگ آب......و حکایت سیزده را بدر کردن!

و بچه ها.....خوش به حال آنها که با لباسی نو وهدیه ای کوچک گل لبخند در دلشان می شکفد!

اما حسم نسبت به کریسمس و بابا نوئل را نمی توانم پنهان کنم...من مسیحی نیستم ولی

دوستشان دارم.... و حکایت شبهای بیشتر برفی کریسمس!

ولی آن هم یک تراژدی غمگین دارد که آن را در کوچه های سردشان نهان کرده اند و آن هم

دخترک کبریت فروش .... و من همیشه دوست داشتم به اندازه ی یک کبریت به او کمک کنم!

پ - ن :

...و الآن آخرین ساعات سال هشتاد و شیشه و به قولی شمارش معکوس!

سال پر اتفاقی بود برام.....هزار تا .....تلخ و بعضی وقتها هم شیرین!

البته شیرینی ها در مقابل تلخی هام به چشم نیومدن......نمی دونم شاید خالقم اینطوری خواسته!

لحظه شماری می کنم برای تموم شدنش.....ولی خودم فکر نکنم اتفاق خاصی بیفته!

با امید خدا سال جدید رو آغاز می کنم.....و برای خودم وهمه شماها دوستای گلم وهمدمای

همیشگیم آرزوی سالی پر از موفقیت ونیکبختی واتفاقات خوش دارم!

سال نو مبارک

.......!

saeidetanha — Thu, 13 Mar 2008 19:38:18 GMT

آنگاه که حباب تاریک تنهایی را شکستم،خود را خیره در نگاه تو دیدم و از نگاه تو آغاز شدم!

من به درماندگی و بیچارگی صخره وسنگ ، به آوارگی ابر ونسیم

به سرگشتگی آهوی دشت ، به تنهایی خود می مانم

در این شبهای تنهاییم که بلند است به اندازه حسرت کشیدن سالهایم،

گیسوان بلندت را به یاد می آورم....

در این شب تمام نشدنی که بلند است به اندازه حسرت کشیدن هایم،

شعر چشمان پرمهر تو را می خوانم....

چشم تو چشمه شوق و زندگی ، چشم تو ژرفترین راز وجود،

تو تماشا کن وببین

که بهاری دیگر نیز

آهسته آهسته

از دل تاریکی شبهای تنهایی من خواهد گذشت

و تو در خوابی ، و پرستوها در خوابند

و تو می اندیشی، به بهاری دیگر و........دیگر!

اما بدان من و تو

دور از هم می پوسیم بدون هم

غم من از وحشت مردن و رفتنم نیست

غم من از زندگی بی تو در این لحظه های پر دلهره است!

دلتنگی!

saeidetanha — Tue, 26 Feb 2008 18:49:18 GMT

وقتی دلت برای خورشید تنگ می شود،می توانی خود را به آبشار طلایی امواج آن بسپاری؛

وقتی دلت برای خودت تنگ می شود،می توانی درآیینه خود را بنگری.

اما.... وقتی دلت برای عطری،صدایی،رنگ نگاهی تنگ می شود چه می کنی؟

می توانی با بوییدن همان عطر،با شنیدن همان صدا و با دیدن همان رنگ نگاه بر دلتنگی هایت

رنگ سپید دیدار را بزنی ؛ یا نه؟؟....باید آن عطر ، آن صدا و آن رنگ را خارج از بعد زمان در همان

احساس و همان لحظه بگنجانی تا گلهای صورتی دلت شکفته شود؟

اما از اینها گذشته وقتی دلت برای یاد کسی تنگ می شود ؛ چه می کنی؟

آیا با دیدن عکسش،با خواندن خاطره ای که در دفترچه ات برایت نوشته،با دیدن گلی که در یک

روز زیبا و آبی به تو داده و تو آن را لای برگهای دفترت خشک کرده ای،با بوییدن عطری که

همیشه از آن استفاده می کرده؛می توانی ذره ای از وجود او را به اندازه ی قطره ای باران که

برصورتت چکیده است ؛زنده کنی؟

با یاد یادهایمان چه می کنیم؟

پ - ن: بذار خیال کنم تو دلتنگیات......غروب که میشه یاد من می افتی!